Węgierski Klan?

Folk metal. W tych oto dwóch słowach zawiera się gatunek muzyczny jednoznacznie kojarzący się z gitarami i skrzypcami w parze, jakimś wymarłym językiem i energią. Wszystko to zalane dużą dawką regionalnego piwa i jednostajnie nawalająca perkusją. Do tego prawie wszystkie zespoły tego nurtu brzmią prawie identycznie. I co ja do jasnej cholery w tym widzę? Nie wiem, może ta dziwna energiczność tak na mnie działa, może to obcy język(ej no, wreszcie nie rozumiem o czym oni śpiewają), może coś jeszcze innego. Ograniczę więc zbędne komentarze i przedstawię Wam dzisiaj...

Dalriada - "Arany-Album"

Zacznijmy od jasnego stwierdzenia: Wszystkie zespoły folk metalowe krążą wokół dwóch, może trzech konceptów i na tym się kończy. Tutaj po prostu trąci mi mieszanką Korpiklaani i Eluveitie. No ale co tam, ważne jest ciasto a nie składniki, jak mawia jedno z najbardziej oklepanych przysłów, które tak często powtarzam.
Album zły generalnie nie jest. Problem w tym, że nie wybija się ze schematu. Generalnie rzecz biorąc mamy tutaj przedstawione ni mniej ni więcej niż to, co dał nam Leśny Klan, tyle że po węgiersku. No, może nieco ostrzej. Kawałek po kawałku, czuję taki zjazd od kilku innych zespołów tego samego nurtu, że w pewnym sensie przeszkadza mi to w odbiorze tej płyty. Chcę się skupić na fajniejszym kawałku, ale po głowie ciągle chodzi mi coś w deseń "O, prawie jak Finntroll". I jak tu się skupić? A naprawdę szkoda, bo całość jest wcale niezła, kilka kawałków na pewno pójdzie na mp3, może nawet kilka razy wrócę do całości. Bardzo podobają mi się spokojniejsze fragmenty, z użyciem chóru i dużej ilości żeńskiego wokalu. Szkoda, że jest tego tak mało. Pomysł do rozwinięcia, bo się marnuje że aż boli. Co do sekcji muzycznej to wiele powiedzieć nie można. Panowie, nie zrzynamy, no. Ja wiem, że Eluveitie jest świetnym zespołem, ale gitarzyści mogliby czasem wykazać się inwencją twórczą. Nie brzmi to źle, ale to już wszystko było, i to kompletnie wyeksplatowany pomysł. Perkusista natomiast za młodu musiał siedzieć na kolanach przebranego za Świętego mikołaja bębniarza Korpiklaanów. Brzmi po prostu identycznie jak na całej dyskografii finów, jakby to jedna i ta sama osoba grała. Ale to jeszcze nie wszystko! Otóż użycie fletu i skrzypiec po porostu mnie zabiło. Plagiat idealny od Leśnego Klanu. Ja rozumiem, że to ten sam gatunek muzyczny, ale z tabulatur innych zespołów korzystać naprawdę nie trzeba.
Pomysł całej płyty jest naprawdę dobry, ale za bardzo trąci innymi zespołami. To smutne, ponieważ sam album jest zaprawdę niezgorszy. Warto posłuchać, bo muzyka dobra i naprawdę nieźle rokuje na przyszłość. Tylko nieco mniej ściągania by się przydało.